Na het succes van vorige keer hadden we dit jaar zin om een 3-daags weekend te doen. Jef, Wees en Berkie hadden hier wel oren naar en tekenden in voor het volledige programma. Normaal zouden er dan op zaterdag nog 5 andere Lukebikers aansluiten maar uiteindelijk zijn enkel Hans en Maarten overgebleven om zaterdag aan te sluiten.
De Eifel is een mooie streek maar ook wel heuvelachtig en dat blijkt uit het vooropgestelde programma: 413 km met 6.410 hoogte meters gespreid over 3 dagen. Als uitvalsbasis kiezen we voor Monschau wat ideaal is om ritten te doen zowel in de Ardennen, Hoge Venen als Nordeifel.
Vrijdag 26 juli omstreeks 7u vertrekken we met 3 man richting Monschau. We zitten juist op het einde van een hittegolf en het belooft 35 graden te worden in de late namiddag. Uit voorzorg hebben we beslist om onze rit aan te passen en 50 km minder te rijden met “slechts” 1.100 hm. Dat bleek toch een goeie keuze want bij het vertrek omstreeks 10u is het al meer dan 30 graden. Rustig aan en goed hydrateren, dus veel terrasjes doen 🙂 .
Na een eerste klimmetje om Monschau uit te geraken nemen we de Vennbahn naar het zuiden richting de Ardennen. Aangezien dit een mooi stuk autovrij fietspad is gaat het tempo toch al direct de hoogte in, tot daar ons goeie voornemen om het rustig aan te doen. Wat we wel hebben onthouden is veel terrasjes doen dus in Malmédy (na 38 km) stoppen we om bij te tanken en iets te eten.
Vanuit Malmédy was het plan oorspronkelijk om richting Stavelot te gaan en daar de Stockeu en de col de Rosière mee te pikken. Deze laten we links liggen en trekken vanuit Malmédy ineens naar het hoogste punt van België via het meer van Robertville. Toch goed voor een stijging van 350m over een afstand van 17 km, dus toch best stevig klimmen. Het is een vrij gelijkmatige klim dus ideaal voor ons aangezien we met 3 in totaal meer dan 300 kilogram wegen, niet echt het typische profiel van echte berggeiten dus. Op de top van Signal de Botrange doen we ons 2de terrasje aangezien we dan toch al aardig warm hebben gekregen.
Vanuit het hoogste punt van België moet er wel een afdaling volgen 🙂 Het volgende stuk is 13 km afdalen richting Eupen. Normaal zouden we het daar rustig aan moeten doen en wat recupereren maar Jef denkt er anders over en trekt het tempo op. Zoals op de klim is het nergens steil en moeten we stevig bijtrappen om Jef te kunnen volgen, met als gevolg dat we die afdaling afgerond hebben aan meer dan 50 km/u gemiddeld.
Vanuit Eupen trekken we de Hoge Venen in en loopt de route langs een groot stuwmeer (Stausee) en via een lange klim door het bos komen we terug op de grote baan richting Monschau, goed op tijd om nog de finale van de Tour te kunnen zien in ons appartement. Uiteindelijk goed voor 93 km wat zeker voldoende was gezien het warme weer. Tijd voor een paar Bitburgers en een goed stuk vlees.
Hans en Maarten komen op zaterdag tegen 9u30 aan in Monschau en dus zitten we voltallig met 5 Lukebikers iets na 10u terug op de fiets. Het heeft ’s nachts goed geregend dus de temperatuur is goed naar beneden gegaan. De buienradar belooft veel regen (vooral in de namiddag) maar ’s morgens bij het vertrek is het gelukkig wel redelijk droog.
Er wacht ons een mooie maar zware rit (150 km en 2450 hm) in de NordEifel rond de Rursee. Geen lange lopers vandaag maar veel kleinere klimmen met af en toe behoorlijke steile passages. Na 60 km hebben we best al wat hellingen overwonnen en stoppen we in Zweifall om te lunchen. Het is nog droog en warm genoeg om op terras te zitten dus die kans laten we niet voorbij gaan. We zitten in Duitsland dus moeten we ons wagen aan de plaatselijke specialiteiten en kiezen voor (bock)worst met frieten.
Een hoogstaande lunch was het niet maar het geeft toch weer wat energie om het vervolg aan te vatten. Zoals voorspeld door de buienradar begon het rond 15u te druppelen. We besluiten om even te stoppen maar zien dat het niet direct zal overwaaien en na een half uurtje pauze vertrekken we terug. Net daarna vielen de hemelsluizen echt open en na een dikke 90 km wilden Jef en Wees de rit inkorten om vanuit Nideggen zo recht mogelijk terug naar Monschau te rijden. Hans, Maarten en Berkie hadden nog wel zin om door te gaan en zo zijn we uiteindelijk opgeplitst geraakt.
Door het slechte weer was er heel wat vuil op de baan en hadden we al snel dubbele pech met 2 platte banden op een half uur tijd. Net voor Heimbach werden we bovendien tegengehouden door de brandweer want de weg verderop zou versperd zijn door modderstromen en we mochten er niet door. Na een vruchteloze poging om rond te rijden keren we terug naar dat punt waar ondertussen niemand meer stond en we konden gewoon toch verder rijden richting Heimbach zoals gepland.
De laatste 50 km bleken best pittig want daar zaten nog meer dan 1000 hm in. Het venijn zat in de staart want de laatste klim was echt steil met een stuk van 2 km aan 15%. We kwamen pas om 19u30 terug aan het appartement met 153 km op de teller, moe en doorweekt maar toch content dat we hadden doorgezet.
Na een paar tripels en een stevige maaltijd waren we al snel terug op krachten. Het was ook gestopt met regenen en best nog warm waardoor we toch nog op het terras van ons appartement konden verder pintelieren. De poetsvrouw die daar blijkbaar onder dat terras woont was er wel minder content mee.
Na een lekker ontbijt buffet en de opkuis van het appartement konden we zondag rond 11u starten. Het was ondertussen terug aan het regenen en met slechts 15 graden ook wel echt fris geworden.
Vol goeie moed zijn we gestart voor de laatste etappe van 117 km. Vanuit ons appartement was het al direct klimmen geblazen, ineens opgewarmd dus. Deze rit was vooral zwaar in het begin met meer dan 1.000 hm in de eerste 45 km. Dat hebben we gemerkt aan ons gemiddelde want op een gegeven moment haalden we maar 20 km/u. Dat lag natuurlijk aan het vele klim werk maar omdat het heel de tijd regende namen we ook geen risico’s in de afdalingen en konden we dus ook geen snelheid maken.
Na een dikke 60 km vonden we in Roetgen een hut met Belgische frieten en verse hamburgers dus daar zijn we gestopt om te lunchen. Ondertussen was iedereen bijna verkleumd want het regende de hele tijd en was echt fris. Een terrasje zat er dus niet meer in jammer genoeg.
Vanuit Roetgen trokken we naar de Wesertalsperre om nog eens die mooie lange klim te doen na de Stausee. Doordat het 20 graden minder warm was als de vrijdag hebben we daar toch dik 3 minuten sneller naar boven gereden.
Na 93 km hoorden we ineens een luide knal. Het bleek de band van Berkie te zijn die ontploft was. De buitenband was helemaal uitgescheurd dus er was geen beginnen aan om dat te herstellen. Gelukkig waren we op dat moment maar 7 km van Monschau dus konden we wel relatief snel de auto’s ophalen. Het was wel ineens het einde van onze rit dus ook wat korter dan gepland.
Mooie streek, leuk pittig parcours en goed gezelschap … kortom TOP fiets weekend ondanks het weer dat toch een beetje tegenviel :-)!
Sportieve zondag voor het sympathieke Lukebiker Triatlon Team ! Op alle fronten en in verschillende disciplines werd er uitgepakt en dit zelfs verspreid tot voorbij de 
landsgrens. De strafste stoot schrijven we op naam van Klakke. Hij finishte zijn marathon van Amstelveen in een Lukebiker-recordtijd van 3 uur 13 minuten. Wederom maanden van voorbereiding gingen hier aan vooraf met speciale dank aan het Optimize team onder leiding van Ben De Wolf. De mooiste prestatie van 
de dag was dan weer voor de Riatleten en de Tria’s tegen kanker. Zij liepen speciaal voor het goede doel hun 100km tegen kanker en zorgde zo voor een financiële bijdrage van maar liefst €7500 euro voor KOTK. De langste heldendaad was weg gelegd voor de zeven Lukebikers
aan de start van de – nu al – klassieker Rondje Spijkenisse (nvdr. Ook Lukebikester Lene toonde weer haar grote hart door al van 06h ’s morgens in de weer te zijn voor de vrolijke sfeer). Jef, Joris, Hakke, Berkie, Meutte, de noenkel en Gert VE reden maar liefst 230km doorheen Zeeland met meer dan 30km/h gemiddeld. Goed voor meer dan 7 uur rijplezier, behalve 
dan voor Gertje, hij reed immers mee met de snelle waaier van 35 km/h gemiddeld en finishte zo op iets meer dan 6 uur en half. De prijs voor de doorzetters van de dag ging dan weer naar het gouden duo Niels en Wouter. Zij namen voor de eerste keer deel aan de plezante, doch loodzware wedstrijd 
nabij La Roche, nl. de Grand Raid Nisramont. Dit is een avontuurlijke triatlon in duo met achtereenvolgens 4km kajak, 24km mountainbike, 8km trailrun, 11km mountainbike en afsluitend nog een runbike van 4km. Overvallen door pech moesten ze al vroeg in de wedstrijd de koplopers laten gaan, maar ze toonden wel het nodige karakter om de wedstrijd alsnog te finishen in 3 uur 57 
minuten. Brandweermannen Arvid en Joeri namen ook deel aan de Grand Raid en zij behaalden een mooie podiumplek in het “firemen klassement” achter ongenaakbare Bioracers Bart VL en Hannes DB. Alsof dit allemaal nog niet genoeg was, werd er ook nog een wekelijkse Oesterdam gereden onder zes sportieve Lukebikers. Geert, Jeroen, Bellens, Thibault, Marc Monida en Stijn maakten er onderling een leuk zondagsritje van onder een aangenaam lentezonnetje.
Lukebiker Triatlon Team 